روزی در یکی از بیمارستان های بزرگ شهر دو مرد بستری بودند یکی از آنها تختش در کنار پنجره ای بزرگ بود و دیگری در کنار در ورودی.
مردی که در کنار در ورودی می خوابید قطع نخاعی بود و همیشه آرزو داشت در کنار پنجره می خوابید زیرا به علت بیماریش نمی توانست بلند شود و بیرون را تما شا کند حتی از گردن دچار مشکل بود و نمیتوانست اطراف را نگاه کند و مرد کنار پنجره را ببیند
برای همین همیشه از آن مرد که کنار پنجره خوابیده بود می پرسد بیرون از این اتاق تاریک چه منظره ای وجود دارد؟
آیا پارک زیبایی آنجاست؟
مرد با دلگرمی و بیانی زیبا با او صحبت میکر و هر روز منظره را برای او توصیف می کرد
میگفت: پارک زیبایی در آنجاست.درختهایش سر به فلک کشیده.....مرغابی ها در آب شنا میکنند و بچه ها با شادمانی به بازی مشغولند
مرد هر روز به صحبت ها و توصیفات دلنشین او گوش فرا میداد تا اینکه یک روز هنگام سوال جوابی نشنید!
درست است آن مرد مرده بود و از آن یک خاطره باقی مانده بود
هنگامی که پرستار به اتاق آمد مرد کنا ر در گفت: آیا میتوانی مرا به جای او بخوابانی و از کنار در به کنار پنجره ببری
پرستار با خوش رویی گفت : بلی
مرد وقتی به کنار پنجره رفت به سختی برخاست و بیرون را نگاه کرد
اما!!!!!!!!!!!!!!! دیواره بزرگی را دید
بله درست خواندید دیوار بزرگ
همان هنگام فریاد زد پرستار پرستار
پرستار به اتاق مرد آمد و گفت " بله
مرد جواب داد پس آن درخت ها آن بچه ها آن زیبایی کجاست؟ اینجا که جز یک دیوار بلند چیزی نیست
بعد آهی کشید و به تختش تکیه داد و منتظر جواب شد
پرستار گفت: آن مرد خود کور بود و جایی را نمی دید اما برای دلخوشی تو ساعتها مناظر زیبای ذهنش را توصیف کرد تا اگر او از زندگی لذت نمی برد تو از آن لذت ببری!
نم دونم شما کدام یک هستید؟
اما سعی کنید همیشه مشکلات خود را کوچک ببینید و با زیبایی های درونتان و با کلامتان به جای ناراحت کردن اطرافیان آنها را خوشحال کنید
تا توانی دلی بدست آور دل شکستن هنر نمی باشد!
