سلام
امروز میخوام براتون یه قصه بگم 
ممکنه افسانه باشه ویا شاید هیچ وقت وجود خارجی پیدا نکنه اما اون چیزی که مهم اینکه ما آدما چه از قصه چه از رویا و چه از واقعیت درس بگیریم
پس طبق معمول باید بگم: یکی بود یکی نبود
روزی روزگاری در شهری دور شاهزاده ای ثروتمند زندگی میکرد.
یه روز تصمیم گرفت که در تمام شهر اعلام کنه که قصد ازدواج داره و هر کس که متمایله با شاهزاده ازدواج کنه فردا عصر به قصر بیاد
این خبر در مدت کوتاهی در تمام شهر پیچید. بیشتر دختران خودشان را برای ملاقات با شاهزاده آماده کردند
در آن روز خبر به گوش دختر کنیز قصر رسید.
دختری که سالها شاهزاده را دوست داشت و همیشه آرزوی ازدواج با او را در سر می پروراند اما میدانست که هیچگاه به عشقش نخواهد رسید.
خلاصه روز ملاقات فرارسید:
شاهزاده دختران شهر را که از دور و نزدیک به دیدنش آمده بودند جمع کرد.
و گفت: من به هر یک از شما دانه ای از گلی زیبا میدهم. هر کس که این دانه را به زیبا ترین شکل پرورش داد و قشنگ ترین گل را محیا کرد من او را به همسری میخوانم.
دختر کنیز با خوشحالی دانه را گرفت ورفت . مدته گذشت و دختر با عشق گل را پرورش داد اما گلی حاصل نشد
دوباره سعی کرد تا با آب دادن گل را از دل خاک بیرون کشد
اما ثمره ی عشق او چیزی جز گلدان خشک نبود.
سرانجام روز جشن فرا رسید!
دختر کنیز با ناراحتی گلدان خشک را بر داشت تا به قصر برود
مادر گفت: دخترم بهتر است نروی
دختر گفت: می خواهم برای آخرین بار او را ببینم
تمام قصر از گلهای زیبا و رنگارنگ پر شده بود و تنها گلدان خشک گلدان آن دختر کنیز بود
شاهزاده وارد شد و بدون هیچ فکری گفت همسر من اوست
همه ساکت شدند و نگاهشان را به سوی او کردند
آن فرد کسی نبود جز دختر کنیز!
دختر که متعجب شده بود گفت من که گلدانی خشک را آورده ام چگونه مرا انتخاب کردی؟
شاهزاده با لبخندی آغشته از عشق گفت:
دانه های من تمام خراب بود
این دختران دانه های خراب من را پس از آنکه دیدن حاصلی نمی یابد به دور ریختن و دانه هایی زیبا کاشتند تا به دروغ همسر من گردند
اما تو با صداقت همان دانه ای راکاشتی که من به تو دادم!
من همسری انتخاب کردم که صداقت داشت و هدف من همین بود
گل صداقت زیباترین گلیست که میتوان رویاند و از زیبایی آن لذت برد!
